«ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ» Ομολογώ πως, παρά το πρωινό της ώρας, με δυσκολία κατέφτασα στην είσοδο του νεκροταφείου. Η ομίχλη ήταν πιο έντονη από ποτέ και το μέρος ξεχώριζε από την ψηλή, σιδερένια και κλειδωμένη πόρτα. Ήταν Παραμονή Χριστουγέννων και ήμουν η μοναδική επισκέπτρια του νεκροταφείου. Το ήξερα πως θα συμβεί αυτό, το προσδοκούσα άλλωστε. Αφού ήταν η μέρα μας· η μέρα που κάθε χρόνο λάμβανα την πρόσκλησή του. Η γιορτή μας. Ήταν σχεδιασμένο: από τις εικοσιτέσσερις του μηνός μέχρι και τις εικοσιπέντε, θα γιορτάζαμε παρέα, έστω, περπατώντας ανάμεσα στα μνήματα. Μόνο εκεί δεν θα μας έβλεπε κανείς. Μόνο εκεί δεν είχαμε απαγορευτικό. Το νεκροταφείο ήταν ένα ασφαλές μέρος. Οι δίφυλλες πύλες ήταν γεμάτες από φύλλα κισσού, που τις αγκάλιαζαν από τη βάση ως και την κορυφή τους, σαν πολλαπλά, στριφογυριστά φίδια. Δεν έκανα καν την προσπάθεια να σπρώξω την καγκελωτή πόρτα, αφού ήξερα πως τέτοια μέρα παρέμενε κλειδωμένη. Όμως, λίγο πριν προλάβω να πατήσω πάνω στα περίτεχνα διάκενα για ...
ΕΠΙΛΟΓΟΣ αντί προλόγου Θεέ μου, μια στιγμή ευτυχίας. Γιατί δεν είναι αρκετή για μια ολόκληρη ζωή; Φιόντορ Ντοστογιέφσκι – Λευκές νύχτες Το μισό της σώμα βρισκόταν μέσα στη λεκάνη, ενώ το υπόλοιπο έπεφτε βαρύ, διπλωμένο στο τσιμέντο. Το στομάχι της είχε αδειάσει τελείως. Το περιεχόμενο του στομάχου της δεν είχε χρώμα και η πίεση που ασκούσε ο φάρυγγας για να βγει προς τα έξω τής έγδερνε τον λαιμό. Κρατούσε τα μαλλιά της πίσω, με τα χίλια ζόρια να μη βραχούν και λερωθούν απ’ τα ξερατά. Τι ειρωνεία… Μέσα στον ιδρώτα, φορώντας στραπατσαρισμένα ρούχα, ακόμα προσπαθούσε να προστατεύσει τα μαλλιά της. Φαίνεται πως οι ελπίδες της δεν είχαν χαθεί και ήλπιζε σε μια επιτυχημένη και αστραφτερή εμφάνιση. Πού να ήξερε πως αυτή η συναυλία δε θα δινόταν ποτέ και σε λίγα λεπτά από τώρα θα τη συζητούσε όλη η Ευρώπη. Η καριέρα της έμοιαζε με καμένο χαρτί. Ακροβάτης που έχασε την ισορροπ...